Iedereen heeft een moeder

Ieder kind, ieder mens, ieder iets van vlees en bloed heeft een afkomst, heeft een moeder. Iedere moeder heeft een moeder. Ongeacht de generatie en afkomst, de traumatische geschiedenis, de littekens of de stickers. Iedere moeder doet wat zij kan om haar nakomelingen te beschermen en lief te hebben. Met dat wat binnen haar vermogen ligt, geeft en probeert zij alles zodat haar kroost kan opgroeien.

Wanneer haar kinderen groeien en zelf wijs en sterk zijn, staan zij niet meer achter hun moeder maar trekken ze haar mee. Soms gebeurt dat erg vroeg, ze spelen in op wat hun geboorteplaats, hun afkomst, nodig heeft. Op dat wat ze voelen en op dat wat er niet is en wat er juist nodig is.

Iedereen heeft een moeder, iedereen heeft een moeder nodig. Ongeacht wie je bent, hoe oud je bent en waar je leeft. Ook al is je moeder verdwenen, een lichtje hoog in de lucht of is je moeder er nog juist wel, je moeder gaat hoe dan ook nooit weg. Een moeder zit voor altijd in jou.

Voor alle moeders met in het bijzonder mijn eigen moeder en mijn inmiddels al lang overleden moeders moeder. 

– Nicole –

Het landkaartje

Ze zijn er weer, vlinders. Vlak voor me vliegt een klein oranje achtig gekleurd vlindertje druk op en neer. Op zoek naar fluitenkruid. Het is de voorjaarsgeneratie van het landkaartje. Nu gehuld in een zwart met oranje jasje, de volgende generatie later deze zomer is meer van het zwart wit. Ik blijf het bijzonder vinden dat deze soort wisselt in kleuren. Dit is altijd een vlinder die ik graag op de foto zet.

Vlak voor me gaat ze zitten, opent en sluit haar vleugels rustig. Ze laat me haar kaart zien, de tekeningen op haar lijf. Ze toont me de weg. Zelf heeft ze geen landkaartje nodig, niet in de letterlijke zin maar wel een landkaartje partner. Dat is haar weg. Ze spreidt haar vleugels nogmaals en zegt me gedag. Ik sta op en vervolg mijn weg.

Foto’s vergroten, kun jij de kaart nu ook lezen? Zie je de weg en waar gaat hij heen?

Nicole

 

Bijzondere vlinder

Ze zijn er weer, de oranjetipjes. Een vlinder die alleen in de maanden april en mei vliegt. Één generatie maar. Wat het dit jaar extra bijzonder maakt is dat deze vlinders duidelijk vooruitgang hebben geboekt: er vliegen er veel meer in mijn eigen tel gebied! Dat is een mooie ontwikkeling en het lijkt mede te komen doordat de waardplanten meer kans krijgen en minder snel weggemaaid worden. Het mannetje heeft oranje vleugelpunten. Het vrouwtje lijkt aan de bovenzijde veel op een klein koolwitje/geaderd witje maar wanneer ze haar vleugels dicht heeft zie je hoe bewerkt ze zijn. Hieronder wat foto’s van het mannetje (21-04-18 genomen).

-Nicole-

 

Verbondenheid

Door de riethalmen heen schijnen de eerste zonnestralen. Het riet danst door de wind en de halmen kleuren goud. Het magische effect van de nevel op het water verdwijnt langzaam wanneer de zon hoger komt te staan. De eerste zwaluwen zijn er weer en kwetteren hoog boven me, vliegend achter insecten aan. De ganzen gillen luid en alarmerend omdat ze mij zien lopen en het maar niks vinden. Ik moet er altijd weer om lachen, het is net alsof ze me vervloeken. De vlinders zijn ook weer opgewarmd door de zon en de kakelverse exemplaren vliegen om me heen. Ze maken me blij.

Ik ben de afgelopen dagen al zeer vroeg op pad in polders en rietlanden bij mij in de buurt. Ik weet de meest bijzondere plekjes steeds beter te vinden. De zon schijnt op mijn gezicht en ik word langzaam wakker gezongen door de eerste rietzangers, rietgorzen en Cetti´s zangers. Ook zij zijn allemaal weer in het land gearriveerd. Door het gekwetter van de rietzangers heen probeer ik een bijzondere lente vogel te vinden: de blauwborst. Ik moet moeite doen maar weet de blauwborst iedere dag toch te vinden. Het mannetje pronkt met zijn borst vooruit en gebruikt zijn hele lichaam om te laten zien hoe mooi hij is. Al baltsend vliegt hij de lucht in en weer omlaag. Hij ontvouwt zijn staart tijdens het zingen en laat zijn oranje veren erin goed zien. Zo dansen ook de rietzangers voor mijn ogen en krijg ik het gevoel een waar toneelspel te mogen zien. Ik voel me onderdeel van de natuur en ben helemaal op mijn gemak. Alsof ik ook een beetje mee vlieg. Met heel veel moeite weet ik de blauwborst eindelijk vast te leggen op de camera. Wat een prachtvogel. Zijn kleuren herinneren me aan de IJsvogel. Het verdriet om de IJsvogels zakt weer wat doordat de kleuren van de blauwborst mij het gevoel geven dat de IJsvogel er nog is en wel weer terug gaat komen. Ik begrijp wel waarom ik me zo aangetrokken voel tot de blauwborst.

Plots zie ik voor me twee witte billen op het pad! Ik stuiter even de lucht in en zet snel mijn statief op de grond. Een ree! De reebok draait zich om en enkele seconden staren we naar elkaar op slechts drie meter afstand. Dit zijn momenten die zo uniek en waardevol aanvoelen. Hij rent vervolgens weg maar blijkt al snel weer op zijn gemak want even verderop neemt hij een bad. Het gevoel van onderdeel zijn van de natuur is magnifiek en wanneer ik terugloop naar de auto weet ik dat nog even vast te houden maar eenmaal thuis wil ik weer terug naar buiten. Ook al voel ik me veilig in mijn eigen huis, het buiten lopen en echt onderdeel zijn van de natuur is de beste therapie die er bestaat. Ik besluit zoveel mogelijk en zo vaak mogelijk naar buiten te gaan om de verbondenheid te blijven voelen.

Foto’s zijn terug te vinden bij nieuwe foto’s en portfolio. Klikken voor de vergroting.

-Nicole-

 

Bijzonder plekje

Dit gebied, wat hoofdzakelijk bestaat uit dorpen en polders, trekt regelmatig zeldzame vogels aan. Vandaag ontmoette ik de ‘geoorde fuut’. Een zeldzame tot schaarse verschijning. Een verschijning die zeker sporen achterlaat want wat een bijzondere fuut is dit. De gele pluimen (vandaar de naam) bij zijn oren zijn magnifiek. Al pronkend zwemt hij heen en weer. Tot een nog grotere verbazing zie ik samen met mijn mede vogelaar dat het om zes exemplaren gaat. Nu maar hopen dat ze hier gaan broeden.

De afgelopen weken kwamen er nog meer zeldzame vogels voorbij voor mijn lens, onder andere het Bokje en meerdere Koereigers. Voor mij rest te zeggen: wat een bijzonder plekje is dit toch en wat ben ik dankbaar dat ik hier woon.

De foto is gemaakt met een 300 mm lens en daarvan is een uitsnede gemaakt. Deze waarneming vraagt om een vervolgafspraak met mijn extreme / loodzware 600 mm lens. De vervolg date met de geoorde fuut zal even moeten wachten tot het weekend. Wellicht worden we dan wel een nieuw setje.

Ik ben getipt dat de IJsvogel enkele honderden meters bij me vandaan is gesignaleerd, helaas blijft het bij mij achter akelig en vervelend stil. Dank voor de tipgever, voor alles en vooral voor je steun.

Nicole

Geoorde fuut

Ode aan de IJsvogel

Avi en Finn turen met mij door het raam naar de eenzame vispaal in de tuin. Al dagen heb ik pijn in mijn buik. Ik ben bang, bang dat mijn IJsvogels de vorst niet hebben overleefd. En de gedachten dat ze dood zijn wordt met de dag duidelijker en een voor mij pijnlijke realiteit.

Een IJsvogel heeft vis nodig, gemiddeld één vis per uur. Zodra er ijs ligt en de IJsvogel geen open water meer kan vinden gaat het snel. Veel beelden van overleden IJsvogels zijn deze dagen voorbij gekomen. Heel veel dieren hebben deze kou niet overleefd. En ja ik weet het, dit is wel echt de natuur.

Namens mij, namens mijn kleine huis (IJs)vogels Avi en Finn: een hele duidelijke liefdevolle ode aan de IJsvogel. Ik blijf hopen, iedere dag weer, dat er weer snel een Kingfisher op mijn paal mag landen. In de vroegte van de morgen hoop ik je kreten te mogen horen. Een kreet die ik met iedere vezel in mijn lijf herken en nu zo mis. We wachten op je, hoe dan ook.

Avi, Finn en Nicole

Avi en Finn

Winter in Nederland

Ieder jaar laait de discussie op over het wel of niet bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen. Een discussie die zinloos is. Wie een beetje verstand heeft van de Nederlandse natuur weet dat de Oostvaardersplassen aangelegd is. De grote grazers zijn in dat gebied geplaatst maar het gebied is onder extreme winterse omstandigheden totaal niet geschikt voor de grote grazers. Van origine hebben zij daar namelijk nooit geleefd en kunnen daar ook niet overleven. Zij ondergaan een hongerdood omdat er onvoldoende natuurlijk voedsel is en zij voor de extreme kou geen schuilplekken hebben (open vlaktes). De Oostvaardersplassen is een prachtig stukje natuur maar compleet aangelegd en in alle omstandigheden onder controle van de mens. De mens zal het dier dus een handje moeten helpen, zij kozen voor deze plek dus zal je ook je verantwoording moeten nemen. Mensen die roepen dat het de natuur is, sterven van de kou en honger, die zouden zich wat meer moeten verdiepen in de natuur in Nederland. Dat wat natuurlijk is en wat niet.

Een aantal foto’s van vanochtend staan hieronder. Klikken voor grotere afbeelding.

Nicole

 

Perfectionisme

Soms heb je een bepaald beeld voor ogen. Het beeld van totale perfectionisme waarin het na dagenlang oefenen, snel uit je werk racen, schuiltent snel snel opbouwen en maar wachten en wachten, urenlang in de soms ijskoude luchten en dan ineens…het beeld van totale perfectionisme: er duikt een oranje dame op voor mijn lens. Mijn adem stokt maar ik herpak me snel en schiet precies dat voor mij ene perfecte beeld, onder de juiste perfecte omstandigheden (licht, kleur, winters tafereel).

Zie pagina nieuwe foto’s om de foto te vergroten.

Nicole

IJsvogel 18 feb 2018

Kingfisher’s battle

Het lijkt dit jaar alsof er echt gestreden wordt om de beste visplaatsen/territoria. Door de zachte winters komen er (gelukkig) steeds meer IJsvogels maar wordt ook de concurrentie heftiger. Deze IJsvogel dame is niet mijn vaste IJsvogel van de twee jaren daarvoor maar laat zich de laatste tijd steeds vaker zien. Vandaag lukte het me om ook haar vast te leggen. Het mannetje laat zich ook nog zien maar zeer onregelmatig. Heeft het vrouwtje nu de vispaal veroverd? We weten allemaal dat vrouwen het laatste woord hebben. We zullen het gaan zien.

Nicole

 

Glorend Hollands landschap

Een glorend Hollands landschap strekt zich voor me uit. In een warm magisch gloeiend licht. De laatste zonnestalen van die dag, verzachtend door een dun laagje eerste sneeuw. De aanwezigheid van niets meer dan rust, starende ogen zien leegte, turen in het niets maar verdrinken in de schoonheid. Het ontspant mijn gespannen lichaam en brengt mijn camera dichter naar mijn hart om niet alleen vast te leggen maar ook mee te nemen wat ik zie. Zo reik ik met mijn handen naar het landschap om het moment met me mee te dragen. Ik word intens geraakt door de teleurstelling dat er ook aan zo´n perfect moment als nu weer een eind komt. Het landschap zal blijven maar mijn lichaam moet zich weer losmaken van deze magische plek op de Veluwe. En zo ben ik hier om een jaartje ouder te worden, in het gebied wat mijn ziel liet voelen hoe dichtbij de natuur in mij zit en hoe hard ik haar nodig heb.

-Nicole-

Posbank, Veluwe 09-12-17