Ontmoet: Elmo en Rozie

Ondanks hun buitenaards-achtige verschijning maken ze op mij juist een vriendelijke en zeer fascinerende indruk. Alsof ze lachen naar me. Wanneer ik beweeg, bewegen hun ogen en kopjes met me mee. Ze volgen me in mijn bewegingen en blijven maar naar me lachen. Elmo is een Hierodula membranacea bidsprinkhaan, oftewel een van origine Aziatische (erg grote) bidsprinkhaan. Toen ik Elmo kocht was hij amper 3 cm en inmiddels gaat hij, na vandaag weer vervelt te zijn, naar de 7 a 8 cm. Bijna volwassen dus.

Rozie is een Hymenopus coronatus bidsprinkhaan, oftewel een orchidee bidsprinkhaan. Rozie is niet zo voor het geluk geboren en tijdens haar vorige vervelling gevallen. Hierdoor is één van haar voorpoten (het belangrijkste roofwapen), verkeerd vast gegroeid. Dat kan mogelijk nog goed komen bij een volgende vervelling maar tot die tijd voer ik haar twee a drie maal per week zelf kleine vliegjes. Zo blijft ze leven en lijdt ze niet. Voor haar blijft het nog even afwachten.

Wat moet je met bidsprinkhanen? Tja, alles in de natuur en dierenwereld fascineert me. Zo ook deze wezens. Ik vind het geweldig om naar ze te kijken en door mijn lens heen worden me details helder die me alleen maar meer fascineren. Het zijn kleine buitenaards-achtige wezens, voor mij vriendelijk en fotogeniek. Iedere vervelling is weer spannend en geweldig om te zien hoe ze dan weer gegroeid zijn. Ik zet ze graag op de foto en vind het geweldig hun gedrag te bestuderen. Foto 1 t/m 3: Elmo. Foto 4: Rozie.

Even klikken op de foto’s voor een grotere versie.

Nicole

Een klokje in bloei

Mijn favoriete voorjaarsbloemetjes, sneeuwklokjes. Hun witte lampen kopjes hangend naar beneden, het wit schittert in de lentezon en het frisse groen valt meteen op. Kijk ze staan daar met elkaar. Mijn klokje staat het verste van de groep vandaan. Ze voelt zich volgens mij juist energiek en staat pal voor de groep met haar klokje vooruit. Maar de vochtige vroege ochtend dauw gaf haar druppels die nog altijd blijven hangen. Alsof ze blijven plakken, blijven kleven en me willen vertellen dat dit klokje wel blij is met alles maar de groep achter zich mist. Een eenzaam sneeuwklokje. Ik kijk haar aan door de zoeker van mijn lens en schiet wat foto’s. Wanneer ik weg wil lopen zie ik dat ze enkele druppels laat vallen. Ik besluit te blijven zitten, zo zijn we allebei niet alleen en mag ik blijven kijken naar dit klokje in bloei.

Nicole

 

 

Hazen storm

Het is zondagochtend wanneer ik opsta. Mijn hoofd bonkt, nek en schouders zeuren. Het is de spanning van het omhoog houden van alle ballen. Ik raak er steeds meer aan gewend. Wanneer ik door mijn slaapkamerraam naar buiten kijk zie ik een schouwspel waardoor mijn geest een sprongetje in de lucht maakt en mijn vermoeide lichaam vergeet.

Ik tel op het lege groene polder land achter me, acht grote hazen in een duidelijke bruin/grijze dikke wintervacht.
Het is februari dus de paartijd van de hazen piekt nu. Zeer waarschijnlijk zijn dit mannen (rammen) en verzamelen ze zich om zich te storten op een a twee vrouwen (moerhazen). Ik tuur door de verrekijker en het startsein volgt. De hazen rennen idioot hard achter elkaar aan, bochten hard en springen hoog. De mannen staan met hun lijven omhoog en boksen met hun voorpoten naar de andere haas. De bokswedstrijd duurt niet lang maar oogt fel. Het meest stoere en sterkste mannetje pakt de vrouw en paart enkele seconden met haar.
Het schouwspel gaat uren door en pas halverwege de ochtend gaat de hazen storm liggen. Vier hazen blijven midden op het veld heel relaxed liggen. Misschien de verliezers die wachten op de volgende ronde? Misschien zijn het familieleden en kletsen ze nog wat na.
Er duiken plots twee kramsvogels in het land neer. Mooie vogels maar ook vogels die meer geassocieerd worden met de winter, aangezien het trekvogels zijn die hier met name in de winter zijn. Of ze verlaten ons en laten de vertrekende winter aan me zien. Wie weet. Wat zou dat fijn zijn. Ik dank ze voor het gebaar.

De moerhaas zal in ieder geval bevrucht zijn en de gedachten aan haar aankomende jongen brengt ook de gedachte aan de lente met zich mee. Haar jongen zullen dan het eerste licht zien, een fijne lente zon voelen. En het is juist ook die fijne warme lente zon waar we allemaal naar verlangen. Nog even volhouden, nog even wachten, net als deze aankomende moeder haas: wachten we op het arriveren van de lente. De fijne lente zon.

Nicole

New Years Eve

De laatste foto van dit jaar. Het lastige van fotograferen in deze donkere tijd van het jaar is het licht. Het tekort aan licht. Het licht in het donker. Het is er vaak niet voldoende en dus moet je het zien te creëren. Rozie liet zich van haar beste kant zien en met wat nieuwe technieken heb ik een aardige sfeer kunnen maken. Fijne jaarwisseling.

Via de pagina nieuwe foto’s kun je de foto groter bekijken. Ik zie zelf nog wat aandachtspunten maar ik ga er mee aan de slag.

DSC_9771_1744

De tijd nam ze mee

M’n grote steun en toeverlaat Sanne verliet me toch nog onverwachts, door haar hoge leeftijd gewoon helemaal op, op vrijdag 21-12. Haar partner Sami, mijn grote vriend, kon het verdriet niet aan en overleed binnen 24 uur daarna op 22-12. Altijd samen, nu ook samen dood. Hun overleden lijfjes samen in hun eigen mandje gecremeerd, nog altijd bij elkaar. Mijn verdriet is groot. Ik verlies niet zo maar twee konijnen, nee ik verlies twee vrienden, mijn grote troost.

De tijd nam ze mee.

Nicole

DSC_0091_1743DSC_0085_1742

Mica en Kay

Dieren hebben mijn hele leven lang al een waardevolle betekenis. Ze zijn vaak alles voor me. Als baby lag ik al op de hond van mijn oma, dicht bij de kachel en de liefde voor dieren en de natuur werd alleen maar sterker. Ik heb altijd dieren om me heen gehad, mijn beste vrienden. Ik ben nu de weg van reptielen ingeslagen, omdat ze me fascineren maar ook zodat ik ze kan fotograferen. Ik had van te voren niet gerekend op de band die je ook met dit soort dieren kan krijgen en ontwikkelen.

Mica, eerste foto onder is mijn jonge dame Baardagaam. Rondom Mica voel ik me op mijn gemak en volledig ontspannen. Iets wat me rondom mensen zelden lukt. Mica kan volledig ontspannen op mijn borst in slaap vallen. Haar rustige ademhaling kalmeert me volledig.

Kay, mijn jonge vriend de Panter kameleon. Kay laat me vreselijk lachen om zijn gedrag. Een clown die de huiskamer graag op stelten zet. Een pittig kereltje die graag aangeeft wanneer hij aandacht wil. En nog steeds zit Kay graag bovenop mijn hoofd.

Sanne/ Sami, Siebe/Sunny, Milo/Luka, Avi/Finn, Rozie, Elmo, Roxy, Nova, Mica, Kay en Buck. Mijn dieren, mijn kinderen en vrienden. Voor wie dit niet begrijpen kan, jammer dan.

Nicole

 

112

Orchidee bidsprinkhaan: Rozie

Rozie, één van de twee bidsprinkhanen die ik heb. De nu nog jonge dame weet haar agressie te verschuilen achter een onschuldige blik met haast volledig blauwe ogen. Haar schijnbare lieve uitstraling veranderd zodra ze een vlieg ziet en deze genadeloos grijpt met haar voorpoten en snel op eet, levend. Voor de mens is ze onschuldig maar ik voel haar pootjes wel op mijn huid slaan wanneer ik haar voorzichtig pak. Rozie lijkt op een orchidee bloem en dit is haar perfecte camouflage en zo weet ze vliegen aan te trekken. Ze fascineert me.

Het was niet eenvoudig haar goed te fotograferen omdat ze nog vrij klein is maar als het goed is volgen er in de toekomst meer foto’s.

Nicole

 

9875

Einde in zicht

Het einde is in zicht. De laatste vlinders en libellen vliegen rond totdat ze niet meer kunnen en het leven laten. De generaties die ik gevolgd heb in mijn telgebied zijn al vaag en zwaar beschadigd. De meesten zullen misschien net deze week nog kunnen genieten van het nazomer weer. De zomer is hard voorbij gegaan maar wat gaat er nu niet hard in deze snelle wereld? Precies ja, alles.

Nicole

Vlinderkoningin van Nederland

Uit mijn eerdere foto’s van de rupsen van de Koninginnepage’s kwam een tweede generatie voort. De locatie van de pages wordt wederom zoveel mogelijk geheim gehouden en dat is met een belangrijk en gezamenlijk doel: de vlinders beschermen tegen o.a. natuurfotografen die hun foto’s zodanig manipuleren en de vlinder uit hun slaapplek trekt, ze nat spuit om vervolgens de perfecte zon/dauw foto te creëren. Walgelijk en misselijkmakend. Maar het gebeurt. De drie fotografen zijn inmiddels bekend bij de werkgroepen van HWL. Zij zijn aangesproken op hun gedrag. Eén van hun foto’s wist uit te lekken naar de Vlinderstichting en werd daar gepost. Maar daar heb ik zelf een stokje voor gestoken. Ik doe vrijwilligers werk voor de Vlinderstichting en lever ook foto’s aan die gebruikt worden voor allerlei doeleinden. De foto van de fotograaf is verwijderd en deze man hoeft ook geen foto’s meer aan te leveren. Eigen schuld dikke bult. Het gaat hier ook nog eens om een zeer zeldzame vlinder, hoe kun je toch zulk gedrag vertonen?

Dat je puur natuur kan genieten van de Koninginnepage (alle vlinders en dieren!) en dus ook puur in eigen omgeving, zonder met één vinger aan de vlinders te zitten, wil ik graag laten zien in mijn foto’s hieronder. Deze foto’s zijn in twee avonden geschoten. Met geduld wachten tot de pages hun slaapplek zoeken, dan voorzichtig dichterbij sluipen en schieten maar. Wat is er niet mooier dan fotograferen in de volledige en pure natuur? En ook nog eens samen met andere eerlijke en oprechte fotografen. Een momentje van geluk. Deze vlinder is oprecht de koningin van Nederland, de koningin van de vlinders.

Even klikken op de foto’s voor het beste resultaat.

Nicole

 

 

Liefde is…

In mijn dromen vlieg ik als een libelle

met de vlinders mee

Velden vol bloemen in zoveel intense kleuren

Ik dans op en neer, ben vrolijk, voel geluk

Wanneer ik de vlinders zie ben ik vrij

Vrij van de wereld, vrij van mijn eigen geest

Ik dans door het leven en vlinder met ze mee

Liefde is het voelen en zien van de natuur

Het zien van twee parende vlinders

en er uren bij weg dromen

In mijn dromen vlieg ik als een libelle

met de vlinders mee

Nicole, Paring van Icarusblauwtjes

 

Parende IcarusblauwtjesParende IcarusblauwtjesParende Icarusblauwtjes