Bijzonder plekje

Dit gebied, wat hoofdzakelijk bestaat uit dorpen en polders, trekt regelmatig zeldzame vogels aan. Vandaag ontmoette ik de ‘geoorde fuut’. Een zeldzame tot schaarse verschijning. Een verschijning die zeker sporen achterlaat want wat een bijzondere fuut is dit. De gele pluimen (vandaar de naam) bij zijn oren zijn magnifiek. Al pronkend zwemt hij heen en weer. Tot een nog grotere verbazing zie ik samen met mijn mede vogelaar dat het om zes exemplaren gaat. Nu maar hopen dat ze hier gaan broeden.

De afgelopen weken kwamen er nog meer zeldzame vogels voorbij voor mijn lens, onder andere het Bokje en meerdere Koereigers. Voor mij rest te zeggen: wat een bijzonder plekje is dit toch en wat ben ik dankbaar dat ik hier woon.

De foto is gemaakt met een 300 mm lens en daarvan is een uitsnede gemaakt. Deze waarneming vraagt om een vervolgafspraak met mijn extreme / loodzware 600 mm lens. De vervolg date met de geoorde fuut zal even moeten wachten tot het weekend. Wellicht worden we dan wel een nieuw setje.

Ik ben getipt dat de IJsvogel enkele honderden meters bij me vandaan is gesignaleerd, helaas blijft het bij mij achter akelig en vervelend stil. Dank voor de tipgever, voor alles en vooral voor je steun.

Nicole

Geoorde fuut

Ode aan de IJsvogel

Avi en Finn turen met mij door het raam naar de eenzame vispaal in de tuin. Al dagen heb ik pijn in mijn buik. Ik ben bang, bang dat mijn IJsvogels de vorst niet hebben overleefd. En de gedachten dat ze dood zijn wordt met de dag duidelijker en een voor mij pijnlijke realiteit.

Een IJsvogel heeft vis nodig, gemiddeld één vis per uur. Zodra er ijs ligt en de IJsvogel geen open water meer kan vinden gaat het snel. Veel beelden van overleden IJsvogels zijn deze dagen voorbij gekomen. Heel veel dieren hebben deze kou niet overleefd. En ja ik weet het, dit is wel echt de natuur.

Namens mij, namens mijn kleine huis (IJs)vogels Avi en Finn: een hele duidelijke liefdevolle ode aan de IJsvogel. Ik blijf hopen, iedere dag weer, dat er weer snel een Kingfisher op mijn paal mag landen. In de vroegte van de morgen hoop ik je kreten te mogen horen. Een kreet die ik met iedere vezel in mijn lijf herken en nu zo mis. We wachten op je, hoe dan ook.

Avi, Finn en Nicole

Avi en Finn

Winter in Nederland

Ieder jaar laait de discussie op over het wel of niet bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen. Een discussie die zinloos is. Wie een beetje verstand heeft van de Nederlandse natuur weet dat de Oostvaardersplassen aangelegd is. De grote grazers zijn in dat gebied geplaatst maar het gebied is onder extreme winterse omstandigheden totaal niet geschikt voor de grote grazers. Van origine hebben zij daar namelijk nooit geleefd en kunnen daar ook niet overleven. Zij ondergaan een hongerdood omdat er onvoldoende natuurlijk voedsel is en zij voor de extreme kou geen schuilplekken hebben (open vlaktes). De Oostvaardersplassen is een prachtig stukje natuur maar compleet aangelegd en in alle omstandigheden onder controle van de mens. De mens zal het dier dus een handje moeten helpen, zij kozen voor deze plek dus zal je ook je verantwoording moeten nemen. Mensen die roepen dat het de natuur is, sterven van de kou en honger, die zouden zich wat meer moeten verdiepen in de natuur in Nederland. Dat wat natuurlijk is en wat niet.

Een aantal foto’s van vanochtend staan hieronder. Klikken voor grotere afbeelding.

Nicole

 

Perfectionisme

Soms heb je een bepaald beeld voor ogen. Het beeld van totale perfectionisme waarin het na dagenlang oefenen, snel uit je werk racen, schuiltent snel snel opbouwen en maar wachten en wachten, urenlang in de soms ijskoude luchten en dan ineens…het beeld van totale perfectionisme: er duikt een oranje dame op voor mijn lens. Mijn adem stokt maar ik herpak me snel en schiet precies dat voor mij ene perfecte beeld, onder de juiste perfecte omstandigheden (licht, kleur, winters tafereel).

Zie pagina nieuwe foto’s om de foto te vergroten.

Nicole

IJsvogel 18 feb 2018

Kingfisher’s battle

Het lijkt dit jaar alsof er echt gestreden wordt om de beste visplaatsen/territoria. Door de zachte winters komen er (gelukkig) steeds meer IJsvogels maar wordt ook de concurrentie heftiger. Deze IJsvogel dame is niet mijn vaste IJsvogel van de twee jaren daarvoor maar laat zich de laatste tijd steeds vaker zien. Vandaag lukte het me om ook haar vast te leggen. Het mannetje laat zich ook nog zien maar zeer onregelmatig. Heeft het vrouwtje nu de vispaal veroverd? We weten allemaal dat vrouwen het laatste woord hebben. We zullen het gaan zien.

Nicole

 

Glorend Hollands landschap

Een glorend Hollands landschap strekt zich voor me uit. In een warm magisch gloeiend licht. De laatste zonnestalen van die dag, verzachtend door een dun laagje eerste sneeuw. De aanwezigheid van niets meer dan rust, starende ogen zien leegte, turen in het niets maar verdrinken in de schoonheid. Het ontspant mijn gespannen lichaam en brengt mijn camera dichter naar mijn hart om niet alleen vast te leggen maar ook mee te nemen wat ik zie. Zo reik ik met mijn handen naar het landschap om het moment met me mee te dragen. Ik word intens geraakt door de teleurstelling dat er ook aan zo´n perfect moment als nu weer een eind komt. Het landschap zal blijven maar mijn lichaam moet zich weer losmaken van deze magische plek op de Veluwe. En zo ben ik hier om een jaartje ouder te worden, in het gebied wat mijn ziel liet voelen hoe dichtbij de natuur in mij zit en hoe hard ik haar nodig heb.

-Nicole-

Posbank, Veluwe 09-12-17

 

Blauwe zondag

Vandaag is het blauwe zondag. De zon schijnt, echt heel warm heb ik het alleen niet. Diep in mijn kleding gedoken zit ik opgevouwen in een zelf gebouwde schuilhut. Mijn verstand zegt me: investeer nu eens in een professionele schuilhut. Iets meer comfort is wel gewenst. Mijn handen vouwen zich strak om een mok thee heen. Ik kijk door de zoeker van mijn lens heen en moet moeite doen om rustig te blijven en niet te schreeuwen. Door de camera heen zie ik namelijk een oranje blauw vogeltje zitten.

Hij is er weer! Mijn IJsvogel. Ik vergeet de hele wereld om me heen, ik vergeet mijn zorgen, deze IJsvogel is op dit moment alleen van mij. Mijn enige zorg.

Nicole

 

 

Mijn blauwe vriend

Hij landt op zijn door mensen gecreëerde visplek en kijkt argwanend om hem heen. Iets is er anders en even vliegt hij weg maar keert direct terug naar zijn visplek. Hij ziet mij niet maar weet dat ik er wel ben. Hij besluit de opgestapelde tuinstoelen en houten schot met een gat erin, waar iets zwarts uitsteekt, te negeren. Het geklik van de camera interesseert hem niet, hij heeft namelijk maar één doel: vis.

Ik zit al uren buiten maar de kou vergeet ik wanneer mijn blauwe vriendje arriveert. Zijn kleuren verwarmen me, troosten me zoals altijd. Minutenlang geeft hij onze relatie een echte kans en mag ik zijn mooie lijfje op mijn camera vastleggen.

Wat is hij mooi, mijn kleine blauwe jonge vriend. Bij het zien van de foto’s moet ik bijna huilen. Wat een moment, weer een moment waarop ik weet dat het goed is zo. Wat er ook gebeurt deze IJsvogel brengt mij ondanks zijn ijsblauwe verenkleed juist een warm gevoel.

Nicole

10

 

Kleurenkracht

Twee winters terug, in 2015, verscheen er voor het eerst een IJsvogel (vrouwtje) in mijn tuin. Dagelijks, wel meerdere keren per dag, vissend vanaf mijn palen op het steiger. Met haar kleuren hielp zij mij toen door een hele donkere en zwarte wereld heen. Door haar te bestuderen, haar gedrag, haar ritme, gaf het mij ergens de kracht van het leven en de vechtlust om door te blijven gaan.

Een aantal dagen geleden heb ik een visplek voor de IJsvogel gecreëerd in de hoop dat ze weer naar mijn tuin zou komen. Twee dagen na het plaatsen van de visplek had ik al bezoek! Dit keer van een mannetje, misschien wel haar partner geweest of misschien zelfs wel haar eigen zoon.

Als 11 jarige droomde ik intens van het zien van de IJsvogel. Het was mijn favoriete vogel, toen al en nu alleen maar meer. Als 11 jarige kon ik natuurlijk nooit geloven dat ik nu een tuin heb met IJsvogels. Zo komt een kinderdroom uit en is de IJsvogel voor mij meer dan een vogel, geen kleurenpracht maar kleurenkracht.

Deze foto’s zijn genomen vanuit de bovenverdieping (05-11) terwijl het regende. Volgende stap gaat weer worden: het bouwen van een schuilhut. Zo heb ik vorig jaar al een close up kunnen schieten van dit hele schuwe vogeltje. Meer foto’s volgen dus vast en zeker.

-Voor Els, kleurenkracht-

Nicole