Einde in zicht

Het einde is in zicht. De laatste vlinders en libellen vliegen rond totdat ze niet meer kunnen en het leven laten. De generaties die ik gevolgd heb in mijn telgebied zijn al vaag en zwaar beschadigd. De meesten zullen misschien net deze week nog kunnen genieten van het nazomer weer. De zomer is hard voorbij gegaan maar wat gaat er nu niet hard in deze snelle wereld? Precies ja, alles.

Nicole

Vlinderkoningin van Nederland

Uit mijn eerdere foto’s van de rupsen van de Koninginnepage’s kwam een tweede generatie voort. De locatie van de pages wordt wederom zoveel mogelijk geheim gehouden en dat is met een belangrijk en gezamenlijk doel: de vlinders beschermen tegen o.a. natuurfotografen die hun foto’s zodanig manipuleren en de vlinder uit hun slaapplek trekt, ze nat spuit om vervolgens de perfecte zon/dauw foto te creëren. Walgelijk en misselijkmakend. Maar het gebeurt. De drie fotografen zijn inmiddels bekend bij de werkgroepen van HWL. Zij zijn aangesproken op hun gedrag. Eén van hun foto’s wist uit te lekken naar de Vlinderstichting en werd daar gepost. Maar daar heb ik zelf een stokje voor gestoken. Ik doe vrijwilligers werk voor de Vlinderstichting en lever ook foto’s aan die gebruikt worden voor allerlei doeleinden. De foto van de fotograaf is verwijderd en deze man hoeft ook geen foto’s meer aan te leveren. Eigen schuld dikke bult. Het gaat hier ook nog eens om een zeer zeldzame vlinder, hoe kun je toch zulk gedrag vertonen?

Dat je puur natuur kan genieten van de Koninginnepage (alle vlinders en dieren!) en dus ook puur in eigen omgeving, zonder met één vinger aan de vlinders te zitten, wil ik graag laten zien in mijn foto’s hieronder. Deze foto’s zijn in twee avonden geschoten. Met geduld wachten tot de pages hun slaapplek zoeken, dan voorzichtig dichterbij sluipen en schieten maar. Wat is er niet mooier dan fotograferen in de volledige en pure natuur? En ook nog eens samen met andere eerlijke en oprechte fotografen. Een momentje van geluk. Deze vlinder is oprecht de koningin van Nederland, de koningin van de vlinders.

Even klikken op de foto’s voor het beste resultaat.

Nicole

 

 

Liefde is…

In mijn dromen vlieg ik als een libelle

met de vlinders mee

Velden vol bloemen in zoveel intense kleuren

Ik dans op en neer, ben vrolijk, voel geluk

Wanneer ik de vlinders zie ben ik vrij

Vrij van de wereld, vrij van mijn eigen geest

Ik dans door het leven en vlinder met ze mee

Liefde is het voelen en zien van de natuur

Het zien van twee parende vlinders

en er uren bij weg dromen

In mijn dromen vlieg ik als een libelle

met de vlinders mee

Nicole, Paring van Icarusblauwtjes

 

Parende IcarusblauwtjesParende IcarusblauwtjesParende Icarusblauwtjes

Extreme zomer

De zomer van 2018 gaat de geschiedenis in als zeer warm en droog. Veel natuur heeft daar onder te lijden maar andere dieren weten juist te profiteren van deze omstandigheden. Zo heeft de koninginnepage op een geheime locatie in de buurt gezorgd voor nageslacht. Er zijn 13 rupsen geteld (zie foto). De kans bestaat dat er in ieder geval nog één generatie in dit gebied gaat leven en hopelijk zorgt deze generatie voor een definitief verblijf van deze exotisch uitziende vlinder in dit gebied. Alle overige vlinders in Nederland doen het minder goed. Het is zelfs voor de vlinders veel te warm.

Dode zoetwatermosselen laten zich zien in het water bij mij achter. De eerste tekenen dat de waterkwaliteit achteruit gaat. De rivierkreeften hebben het leven al gelaten. Laten we hopen dat dit extreme weer geen effect gaat hebben op het geliefde insect wat ik zo graag zie en dagelijks op twee plekken op mijn lichaam met me meedraag: de libellen. Zij staan voor mij symbool voor kracht en stabiliteit. Hoe meer je naar de luchtshow van de libelle kijkt hoe meer je gaat zien en hoe leuker je ze gaat vinden. De vaste libellen in mijn tuin (zie foto), zijn zo gewend aan me dat ze graag op mijn hand komen zitten. Idem voor de vlinders die wonen in mijn tuin. Het gebeurt bijna dagelijks dat ik rondloop met een vlinder op m’n hoofd.

Libellenlarven leven gemiddeld 1 a 2 jaar onder water voordat zij uitsluipen en enkele weken mogen vliegen als het voor mij mooiste en meest bijzondere insect. Dit geldt ook voor de kolibrievlinder die soms 4 keer per dag mijn vlinderstruiken bezoekt. Kortom ik kan uren schrijven over deze geweldige insecten…maar het is te warm om achter de laptop te blijven zitten.

De libellen foto’s en foto van de nachtvlinder zijn in eigen tuin genomen. Voor het mooiste resultaat even op de foto klikken.

Nicole

Hoger niveau

Dit jaar ligt het fotograferen weer op een hoger niveau. Technisch gezien kloppen de foto’s aan alle kanten. Hieronder het resultaat, wel klikken om de foto’s in zijn geheel en in volledige scherpte te zien. Foto’s zijn genomen in tuin en in eigen vlindergebied.

Nicole

Zeldzame koningin

Niet iedereen weet dat deze wekenlange hitte slecht is voor vlinders. Door het aantal zonuren vliegt de vlinder zich letterlijk eerder dood omdat hij te energiek is. De aanhoudende warmte zorgt echter ook voor bijzondere waarnemingen. Zo zag ik twee weken geleden tijdens de standaard vlindertel route plots een zeer zeldzame koninginnepage voorbij vliegen. Een paradijselijk uitziende vlinder. Ik ging uit m´n dak en probeerde er nog even achteraan te rennen maar tevergeefs. Zo´n waarneming is echt heel uniek voor dit gebied, later bleek ook dat ik de eerste waarneming weer had sinds 2015.

In de dagen daarna ging de vlinder zich soort van vestigen in een stuk natuurgebied een aantal dorpen verderop. Mensen kregen er al snel hoogte van en kwamen massaal op de vlinder af. Om de vlinder te beschermen was de oproep in de HW werkgroepen: vervaag je waarnemingen op waarneming.nl. Ik ben zelf ook nog een keer wezen kijken en kon in ieder geval twee vlugge foto´s scoren van deze hyperactieve maar zéér zéér bijzondere vlinder. Het ziet er naar uit dat de vlinder voorlopig blijft hangen in deze regio. Nu maar hopen dat er eitjes worden gelegd en we deze geweldige vlinder mogen houden.

Hieronder twee foto’s. Foto twee is in vlucht genomen want ze vloog direct weer weg.

Nicole

King of the woods

Mijn voeten lopen op de Veluwse bodem, het stof waait op maar de sporen blijven zichtbaar. De zandpaden laten zien wat er die nachten heeft gelopen, wanneer de wilde dieren de wereld overnemen. Getrainde ogen herkennen de sporen, de wroet sporen, ontlasting. Een vos, reeën, zwijnen, niks blijft verborgen en alles registreer ik zodat ik weet wat ik kan gaan zien. Dit jaar zien we meer wild dan normaal. In totaal zien we zo ongeveer 15 reeën, 8 damherten, 12 wilde zwijnen en wel meer dan 30 edelherten. Ook leggen we een vos bij het huis vast via de wildcamera. Alsof alle dieren dit jaar weten: oh dat zijn bekenden van ons, ze mogen fotograferen.

Met allerlei fotoapparatuur ben ik op zoek naar de ultieme foto en die kans komt heel dichtbij door de tips die we ontvingen van enkele mensen van het Nationale park de Hoge Veluwe. Hubertus, waarschijnlijk het bekendste hert van heel Nederland loopt in een specifiek gebied rond, hij leeft daar solitair. Hubertus is het sterkste Edelhert, de heerser van de Hoge Veluwe. Daarnaast heeft Hubertus iets arrogantst over hem heen: hij vindt het geweldig als mensen hem op de foto zetten. Bij de tweede zoekpoging realiseerden we ons hoe groot het gebied was en de kans op het zien van Hubertus gewoon erg klein blijft. En toch was het geluk ons gegund.

Hubertus

Ineens was zijn grote gewei zichtbaar. Zijn grote gespierde lichaam, solitair in een veldje. Op slechts 10 meter afstand mochten we hem aanschouwen. Eerst inspecteerde hij ons eens goed, een boze en ook arrogante blik, neus in de lucht want hij rook onze hond die we voor de zekerheid maar op veilige afstand hielden. Maar hij keurde ons als mens goed. Ik kan je wel zeggen dat ik me zeer nederig voelde tegenover dit enorme beest en ook regelmatig een paar stappen achteruit deed. Respect voor dit dier. Respect voor de koning van de Veluwe. Heel nederig en vanuit dat zelfde respect heb ik de ultieme foto’s kunnen maken.

Met grote dank aan Hubertus, die ik nooit meer vergeet en voor altijd zal blijven zien want deze foto komt aan de muur. Als eerbetoon, als Hubertus en als een steun aan mij.

Alle foto’s zijn in het blogbericht hierboven te zien of op de pagina ‘nieuwe foto’s’. Wel even klikken op de foto’s voor een groter formaat.

Nicole

Iedereen heeft een moeder

Ieder kind, ieder mens, ieder iets van vlees en bloed heeft een afkomst, heeft een moeder. Iedere moeder heeft een moeder. Ongeacht de generatie en afkomst, de traumatische geschiedenis, de littekens of de stickers. Iedere moeder doet wat zij kan om haar nakomelingen te beschermen en lief te hebben. Met dat wat binnen haar vermogen ligt, geeft en probeert zij alles zodat haar kroost kan opgroeien.

Wanneer haar kinderen groeien en zelf wijs en sterk zijn, staan zij niet meer achter hun moeder maar trekken ze haar mee. Soms gebeurt dat erg vroeg, ze spelen in op wat hun geboorteplaats, hun afkomst, nodig heeft. Op dat wat ze voelen en op dat wat er niet is en wat er juist nodig is.

Iedereen heeft een moeder, iedereen heeft een moeder nodig. Ongeacht wie je bent, hoe oud je bent en waar je leeft. Ook al is je moeder verdwenen, een lichtje hoog in de lucht of is je moeder er nog juist wel, je moeder gaat hoe dan ook nooit weg. Een moeder zit voor altijd in jou.

Voor alle moeders met in het bijzonder mijn eigen moeder en mijn inmiddels al lang overleden moeders moeder. 

– Nicole –

Het landkaartje

Ze zijn er weer, vlinders. Vlak voor me vliegt een klein oranje achtig gekleurd vlindertje druk op en neer. Op zoek naar fluitenkruid. Het is de voorjaarsgeneratie van het landkaartje. Nu gehuld in een zwart met oranje jasje, de volgende generatie later deze zomer is meer van het zwart wit. Ik blijf het bijzonder vinden dat deze soort wisselt in kleuren. Dit is altijd een vlinder die ik graag op de foto zet.

Vlak voor me gaat ze zitten, opent en sluit haar vleugels rustig. Ze laat me haar kaart zien, de tekeningen op haar lijf. Ze toont me de weg. Zelf heeft ze geen landkaartje nodig, niet in de letterlijke zin maar wel een landkaartje partner. Dat is haar weg. Ze spreidt haar vleugels nogmaals en zegt me gedag. Ik sta op en vervolg mijn weg.

Foto’s vergroten, kun jij de kaart nu ook lezen? Zie je de weg en waar gaat hij heen?

Nicole