Mijn blauwe vriend

Hij landt op zijn door mensen gecreëerde visplek en kijkt argwanend om hem heen. Iets is er anders en even vliegt hij weg maar keert direct terug naar zijn visplek. Hij ziet mij niet maar weet dat ik er wel ben. Hij besluit de opgestapelde tuinstoelen en houten schot met een gat erin, waar iets zwarts uitsteekt, te negeren. Het geklik van de camera interesseert hem niet, hij heeft namelijk maar één doel: vis.

Ik zit al uren buiten maar de kou vergeet ik wanneer mijn blauwe vriendje arriveert. Zijn kleuren verwarmen me, troosten me zoals altijd. Minutenlang geeft hij onze relatie een echte kans en mag ik zijn mooie lijfje op mijn camera vastleggen.

Wat is hij mooi, mijn kleine blauwe jonge vriend. Bij het zien van de foto’s moet ik bijna huilen. Wat een moment, weer een moment waarop ik weet dat het goed is zo. Wat er ook gebeurt deze IJsvogel brengt mij ondanks zijn ijsblauwe verenkleed juist een warm gevoel.

Nicole

10

 

2 gedachtes over “Mijn blauwe vriend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s