Verbondenheid

Door de riethalmen heen schijnen de eerste zonnestralen. Het riet danst door de wind en de halmen kleuren goud. Het magische effect van de nevel op het water verdwijnt langzaam wanneer de zon hoger komt te staan. De eerste zwaluwen zijn er weer en kwetteren hoog boven me, vliegend achter insecten aan. De ganzen gillen luid en alarmerend omdat ze mij zien lopen en het maar niks vinden. Ik moet er altijd weer om lachen, het is net alsof ze me vervloeken. De vlinders zijn ook weer opgewarmd door de zon en de kakelverse exemplaren vliegen om me heen. Ze maken me blij.

Ik ben de afgelopen dagen al zeer vroeg op pad in polders en rietlanden bij mij in de buurt. Ik weet de meest bijzondere plekjes steeds beter te vinden. De zon schijnt op mijn gezicht en ik word langzaam wakker gezongen door de eerste rietzangers, rietgorzen en Cetti´s zangers. Ook zij zijn allemaal weer in het land gearriveerd. Door het gekwetter van de rietzangers heen probeer ik een bijzondere lente vogel te vinden: de blauwborst. Ik moet moeite doen maar weet de blauwborst iedere dag toch te vinden. Het mannetje pronkt met zijn borst vooruit en gebruikt zijn hele lichaam om te laten zien hoe mooi hij is. Al baltsend vliegt hij de lucht in en weer omlaag. Hij ontvouwt zijn staart tijdens het zingen en laat zijn oranje veren erin goed zien. Zo dansen ook de rietzangers voor mijn ogen en krijg ik het gevoel een waar toneelspel te mogen zien. Ik voel me onderdeel van de natuur en ben helemaal op mijn gemak. Alsof ik ook een beetje mee vlieg. Met heel veel moeite weet ik de blauwborst eindelijk vast te leggen op de camera. Wat een prachtvogel. Zijn kleuren herinneren me aan de IJsvogel. Het verdriet om de IJsvogels zakt weer wat doordat de kleuren van de blauwborst mij het gevoel geven dat de IJsvogel er nog is en wel weer terug gaat komen. Ik begrijp wel waarom ik me zo aangetrokken voel tot de blauwborst.

Plots zie ik voor me twee witte billen op het pad! Ik stuiter even de lucht in en zet snel mijn statief op de grond. Een ree! De reebok draait zich om en enkele seconden staren we naar elkaar op slechts drie meter afstand. Dit zijn momenten die zo uniek en waardevol aanvoelen. Hij rent vervolgens weg maar blijkt al snel weer op zijn gemak want even verderop neemt hij een bad. Het gevoel van onderdeel zijn van de natuur is magnifiek en wanneer ik terugloop naar de auto weet ik dat nog even vast te houden maar eenmaal thuis wil ik weer terug naar buiten. Ook al voel ik me veilig in mijn eigen huis, het buiten lopen en echt onderdeel zijn van de natuur is de beste therapie die er bestaat. Ik besluit zoveel mogelijk en zo vaak mogelijk naar buiten te gaan om de verbondenheid te blijven voelen.

Foto’s zijn terug te vinden bij nieuwe foto’s en portfolio. Klikken voor de vergroting.

-Nicole-

 

2 gedachtes over “Verbondenheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s