Stedelijke liefde

Hoog in hun toren, uitkijkend over de stedelijke skyline met iedere paar minuten een langsrazende trein. Je kunt het je haast niet indenken. Het moet wel, dit is stedelijke liefde, ook dit is natuur. Je vindt ze niet in mijn polderlandschappen. Je vindt ze niet in de pure natuur maar wel wanneer je in een stad loopt en plots omhoog kijkt omdat je schrikt van het gedonder van een trein die snel passeert. Witte statige gedaantes. Man ooievaar houdt zijn geliefde vrouw goed in de gaten. Het nest is groot en stevig. Hij kijkt trots om zich heen terwijl zij haar verenkleed poetst. Wanneer er weer een trein passeert gaan ze ongestoord verder. Zij weten een afschuwelijke plek mooi te maken. Dit is oprecht een hele mooie stedelijke liefde.

Nicole

Vlinder seizoen

De lente is volop aanwezig en schreeuwt om haar volledige aandacht. De natuur ontploft, de vogels bouwen hun nest, leggen hun ei. De vlinders ontwaken. Over enkele weken start het vlinderseizoen en kan ik op mijn vaste route weer alle tellingen gaan vast leggen voor de Vlinderstichting. Tot die tijd draai ik mezelf alvast weer warm met mijn camera.

Foto hieronder is vanmiddag gemaakt in tropische vlindertuin. Via de pagina nieuwe foto’s kun je de foto verder inzoomen. Uiteraard zijn er meer foto’s gemaakt maar deze is in mijn ogen het toppunt van perfectie.

Nicole

Vlindertuin

 

 

Mijn kameleon

Als een kameleon kruip en klim ik

door mijn leven

Mijn kleuren fel en hard

Mijn kleuren zacht en licht

De kleuren van mijn lichaam

ze tonen mijn innerlijkheid

Mijn gevoel, op dat moment

Emotionele kleuren

hard, zacht of onzeker

Soms veranderen de kleuren snel

De buitenwereld ziet mijn

kleuren wel maar

ze begrijpen me niet

Ik ben net als mijn kleine vriend

Ik ben zoals Kay, een kameleon

1

Bekijk de foto groter via de pagina nieuwe foto’s. 

Nicole & Kay 

 

Ontmoet: Elmo en Rozie

Ondanks hun buitenaards-achtige verschijning maken ze op mij juist een vriendelijke en zeer fascinerende indruk. Alsof ze lachen naar me. Wanneer ik beweeg, bewegen hun ogen en kopjes met me mee. Ze volgen me in mijn bewegingen en blijven maar naar me lachen. Elmo is een Hierodula membranacea bidsprinkhaan, oftewel een van origine Aziatische (erg grote) bidsprinkhaan. Toen ik Elmo kocht was hij amper 3 cm en inmiddels gaat hij, na vandaag weer vervelt te zijn, naar de 7 a 8 cm. Bijna volwassen dus.

Rozie is een Hymenopus coronatus bidsprinkhaan, oftewel een orchidee bidsprinkhaan. Rozie is niet zo voor het geluk geboren en tijdens haar vorige vervelling gevallen. Hierdoor is één van haar voorpoten (het belangrijkste roofwapen), verkeerd vast gegroeid. Dat kan mogelijk nog goed komen bij een volgende vervelling maar tot die tijd voer ik haar twee a drie maal per week zelf kleine vliegjes. Zo blijft ze leven en lijdt ze niet. Voor haar blijft het nog even afwachten.

Wat moet je met bidsprinkhanen? Tja, alles in de natuur en dierenwereld fascineert me. Zo ook deze wezens. Ik vind het geweldig om naar ze te kijken en door mijn lens heen worden me details helder die me alleen maar meer fascineren. Het zijn kleine buitenaards-achtige wezens, voor mij vriendelijk en fotogeniek. Iedere vervelling is weer spannend en geweldig om te zien hoe ze dan weer gegroeid zijn. Ik zet ze graag op de foto en vind het geweldig hun gedrag te bestuderen. Foto 1 t/m 3: Elmo. Foto 4: Rozie.

Even klikken op de foto’s voor een grotere versie.

Nicole

Een klokje in bloei

Mijn favoriete voorjaarsbloemetjes, sneeuwklokjes. Hun witte lampen kopjes hangend naar beneden, het wit schittert in de lentezon en het frisse groen valt meteen op. Kijk ze staan daar met elkaar. Mijn klokje staat het verste van de groep vandaan. Ze voelt zich volgens mij juist energiek en staat pal voor de groep met haar klokje vooruit. Maar de vochtige vroege ochtend dauw gaf haar druppels die nog altijd blijven hangen. Alsof ze blijven plakken, blijven kleven en me willen vertellen dat dit klokje wel blij is met alles maar de groep achter zich mist. Een eenzaam sneeuwklokje. Ik kijk haar aan door de zoeker van mijn lens en schiet wat foto’s. Wanneer ik weg wil lopen zie ik dat ze enkele druppels laat vallen. Ik besluit te blijven zitten, zo zijn we allebei niet alleen en mag ik blijven kijken naar dit klokje in bloei.

Nicole

 

 

Hazen storm

Het is zondagochtend wanneer ik opsta. Mijn hoofd bonkt, nek en schouders zeuren. Het is de spanning van het omhoog houden van alle ballen. Ik raak er steeds meer aan gewend. Wanneer ik door mijn slaapkamerraam naar buiten kijk zie ik een schouwspel waardoor mijn geest een sprongetje in de lucht maakt en mijn vermoeide lichaam vergeet.

Ik tel op het lege groene polder land achter me, acht grote hazen in een duidelijke bruin/grijze dikke wintervacht.
Het is februari dus de paartijd van de hazen piekt nu. Zeer waarschijnlijk zijn dit mannen (rammen) en verzamelen ze zich om zich te storten op een a twee vrouwen (moerhazen). Ik tuur door de verrekijker en het startsein volgt. De hazen rennen idioot hard achter elkaar aan, bochten hard en springen hoog. De mannen staan met hun lijven omhoog en boksen met hun voorpoten naar de andere haas. De bokswedstrijd duurt niet lang maar oogt fel. Het meest stoere en sterkste mannetje pakt de vrouw en paart enkele seconden met haar.
Het schouwspel gaat uren door en pas halverwege de ochtend gaat de hazen storm liggen. Vier hazen blijven midden op het veld heel relaxed liggen. Misschien de verliezers die wachten op de volgende ronde? Misschien zijn het familieleden en kletsen ze nog wat na.
Er duiken plots twee kramsvogels in het land neer. Mooie vogels maar ook vogels die meer geassocieerd worden met de winter, aangezien het trekvogels zijn die hier met name in de winter zijn. Of ze verlaten ons en laten de vertrekende winter aan me zien. Wie weet. Wat zou dat fijn zijn. Ik dank ze voor het gebaar.

De moerhaas zal in ieder geval bevrucht zijn en de gedachten aan haar aankomende jongen brengt ook de gedachte aan de lente met zich mee. Haar jongen zullen dan het eerste licht zien, een fijne lente zon voelen. En het is juist ook die fijne warme lente zon waar we allemaal naar verlangen. Nog even volhouden, nog even wachten, net als deze aankomende moeder haas: wachten we op het arriveren van de lente. De fijne lente zon.

Nicole

New Years Eve

De laatste foto van dit jaar. Het lastige van fotograferen in deze donkere tijd van het jaar is het licht. Het tekort aan licht. Het licht in het donker. Het is er vaak niet voldoende en dus moet je het zien te creëren. Rozie liet zich van haar beste kant zien en met wat nieuwe technieken heb ik een aardige sfeer kunnen maken. Fijne jaarwisseling.

Via de pagina nieuwe foto’s kun je de foto groter bekijken. Ik zie zelf nog wat aandachtspunten maar ik ga er mee aan de slag.

DSC_9771_1744

De tijd nam ze mee

M’n grote steun en toeverlaat Sanne verliet me toch nog onverwachts, door haar hoge leeftijd gewoon helemaal op, op vrijdag 21-12. Haar partner Sami, mijn grote vriend, kon het verdriet niet aan en overleed binnen 24 uur daarna op 22-12. Altijd samen, nu ook samen dood. Hun overleden lijfjes samen in hun eigen mandje gecremeerd, nog altijd bij elkaar. Mijn verdriet is groot. Ik verlies niet zo maar twee konijnen, nee ik verlies twee vrienden, mijn grote troost.

De tijd nam ze mee.

Nicole

DSC_0091_1743DSC_0085_1742