Burlende koning

De edelherten bronst. Dit weekend mocht ik daar in de vroege ochtend wederom getuige van zijn. Kroongetuige wel liefst. Het geluid van de burlende koning klinkt al kilometers ver door de bossen. Het geluid scheert langs mijn oren en ik voel het door mijn hele lijf, kippenvel. Een oergeluid wat gemaakt wordt door een oersterk beest.

Hij vecht in de vallei, in de velden voor de vrouwen (hindes). Hij staat daar alleen, te midden van het natte veld. Hij staat te schreeuwen, volle borst vooruit maar trekt geen enkele vrouw aan. De groepen die voorbij lopen zijn al bezet. Zij hebben hun koning al gekozen. De prins reageert direct en rent achter de groep aan. Het mannetje van die groep heeft geen zin in weer een confrontatie en rent direct met zijn vrouwen mee het bos in. Hij staat daar nog steeds midden op dat veld, trotseert net als ons de regen en de kou. De bronst van de edelherten is ongelofelijk fascinerend om te zien. Mijn ziel is weer gevoed.

Uiteindelijk besluiten we te gaan en laten we deze jonge prins achter op het veld. Mogelijk wordt hij nog koning, zo niet dan blijft hij voor mij in ieder geval een mooie prins.

De foto’s onder tonen de prins in de vallei. Heel even kwam hij dichterbij maar door het donkere weer is een scherpe foto niet helemaal gelukt. De dames poseerde wel voor de camera.

Nicole

Verlaten zomer

Zijn blauwe kleine lijfje komt ten einde. De zomer gaat hem verlaten en het enige wat hij met zijn beschadigde vleugeltjes kan doen is zorgen voor een volgende generatie. Een generatie die onbeschadigd en vol levensgeluk zal vliegen, zal stralen, er zal zijn. Zij zullen er weer zijn wanneer de zon weer wat warmer gaat schijnen, mijn huid wordt opgewarmd, de luchten voor eeuwig blauw lijken te kleuren. Dan zal ik weer naar ze staren, naar ze lachen en stiekem in mijn hoofd met ze meevliegen.

Nu kijkt hij me aan, met zijn blauwe kleine lijfje. Hij is klaar. Klaar om op reis te gaan. De zomer gaat hem verlaten en beiden verlaten ze mij.

Icarusblauwtje

Vosje op jacht

Zachtjes kruipt hij achter haar aan. Zijn vleugeltjes bewegen imponerend heen en weer. Hij fluistert hoe mooi ze is, hoe mooi haar kleuren glimmen in de stralen van deze avondzon. In de laatste uren van de dag wil hij haar verleiden, haar lief hebben onder deze gouden magische kleuren, de laatste warmte van deze dag. Zij negeert zijn mannentrots en geeft hem een rug. Voorzichtig kruipt ze verder over de paars roze bloemknoppen en drinkt ze nog wat meer nectar terwijl dit mannelijke kleine vosje verder blijft vechten voor haar liefde. Het lijkt erop dat zijn jacht op haar in deze laatste gouden uren van de dag niet meer gaat lukken. Ook hij beseft zijn falen en besluit op een andere bloem te gaan zitten, wachtend op een nieuwe gouden vrouwelijke schoonheid. Ik hoop voor hem dat hij morgen een mooi vosje weet te vangen.

Nicole

Kleine vosjes

Bijzondere vlieger

Je hebt van die momenten waarop je stil staat, aan de grond genageld. Je gedachten zijn stil, proberen alleen te verwerken wat je daar nu ineens weer ziet. Je hart maakt een sprongetje en je hartslag schiet omhoog. Een moment waarop je iets aanschouwt wat zo bijzonder is dat zelfs je eigen ogen het niet kunnen geloven.

Deze kleine vlinder is zo bijzonder dat mijn hersenen roepen dit is niet echt, hoe kan dit zo bestaan? Zo bijzonder is deze vlieger, de kolibrie vlinder. Een vlinder vol energie die heel gestructureerd van bloem naar bloem vliegt, levend in een paradijs van kleuren. De structuur van de bewegingen geven mij rust maar mijn ogen houden haar amper bij. Zij danst minutenlang in de zon heel beheerst als een hoofdrolspeelster van haar eigen natuurfilm. Dat ze een hoofdrol vervult dat weet ze maar al te goed want zodra mijn camera verschijnt moeten we de scene wekenlang oefenen. Uiteindelijk schieten we samen de cover van onze natuurfilm.

Wat een bijzondere vlinder, een bijzondere vlieger.

Nicole

Bijzondere kolibrievlinder

Kolibrievlinder

Kolibrievlinder

 

 

Vlinder tuinboek

De Vlinderstichting heeft een boekje uitgebracht ‘Tuinieren voor vlinders’. Aan te vragen via onderstaande link. In het boekje zijn een viertal foto’s van mij terug te vinden. Je kunt het PDF bestand gratis downloaden. Het boekje kun je tegen een klein bedrag ook bestellen.

Tuinboekje Vlinderstichting

Om de regenachtige dagen door te brengen even een fris plaatje van de kleine vuurvlinder. Geschoten op ‘mijn vlinderspot’ plek.

Kleine vuurvlinder

Stabiliteit

Je grote kijkers staren me aan en ik kan niet anders dan terug staren in je eindeloze kleurige diepe ogen. Ik verdrink, kan soms niet meer op mijn benen staan. Jij niet, jij staat symbool voor stabiliteit en kracht. Beide begrippen heb ik nodig in het dagelijkse leven van dit bestaan. Door je voor altijd op mijn arm bij me te dragen geef je mij dagelijks de kracht om mijn leven in balans te houden. Wanneer je wegvliegt en uit mijn zicht verdwijnt is het de tekening van jou op mijn arm die samen met mij voor altijd door dit leven vliegt. Door hemel en hel, zomer en winter, hoogtes en dieptes. Ik draag je bij me en ben nu net zo sterk als jou.

Met dank aan mijn broer, Jeroen.

Bruinrode Heidelibelle

 

Het is maar wat je droomt

Het is maar wat je droomt, hoe je de werkelijkheid ziet. Durf je deze kleuren te zien of zie je alleen maar de schaduw op de grond? Durf je de kleuren te voelen? Durf je deze kleine blauwe vlinder toe te laten in het diepste van jezelf? Persoonlijke vragen met een nog persoonlijker antwoord. Het is het vechten tegen de monsters in de kou en het omhelzen van de kleuren die mijn ziel verblinden. Het niet tastbare proberen te zien en vooral proberen te begrijpen.

Het is maar wat je droomt en dat wat je in werkelijkheid ziet, durft te zien en vooral kan voelen.

Voor Manja, die deze blauwe vlinder aan me toont en me helpt haar te vangen wanneer zij wegvliegt.

3

Blauwe vlinder, mijn vlinder

Achter de wolken schijnt de zon en de zon is niet alleen maar laat ook deze kleine blauwe ster weer stralen. Dit icarusblauwtje mag weer vliegen, dansend op en neer. Hoog boven ons in de wolken of lager dan onze ogen kijken, onder ons op dat ene paarse bloempje wat hij zoekt en zachtjes kust.

Het doet me denken aan het liedje van Boudewijn de Groot, de verdronken vlinder:

“Als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht.”
“Als een vlinder altijd vrij en voor het leven op de vlucht”.

Wat zou het mooi zijn om zo’n vlinder te kunnen zijn, net zoals Boudewijn zingt. Ze niet meer hoeven te zoeken, te fotograferen maar juist als een vlinder op de vlucht. Ik zou vliegen naar een wereld vol vrede, vliegen naar een plek waar de zon altijd schijnt. Met alle vlinders dansen, het eeuwige gevoel: dronken van geluk. Als een vlinder vrij…

Een stem binnen in me roept: doe toch normaal, je bent een mens van vlees en warm bloed.
Gelukkig ben ik één met de vlinder wanneer ik ze mag aanschouwen. Eén met hun leefwereld wanneer ik ze bekijk door de ogen van mijn camera. Laat mij dan gewoon op dat moment wel even een vlinder zijn. En wanneer ik wil of kan, vlucht ik toch wel weg (net zoals de vlinder).

Nicole4

 

 

Mijn achtertuin

Zelfs in het donkerste bestaan van het menselijke huis, het leven, bestaat er een achterdeur. De deur die ons brengt naar de buitenwereld, in het klein van het bestaan gaat het om mijn achtertuin. Voor wie wil zien en durft te zien zijn er kleuren, zoveel mooie kleuren. De kleuren zijn het leven. Maar het leven brengt ook dood met zich mee. Een spin voedt zich net met een juffer die niet meer te redden valt.

Het leven van de planten, de libellen, de juffers, de vlinders, vliegen, bijen. Alles bloeit, vliegt, danst in de regen, aanschouwt de bewolking of ziet de zon als warme energie bron. Voor wie wil en kan zien is er zoveel leven. Zelfs in ieders donkerste bestaan is er altijd een kleur, oftewel een zon.

Gehakkelde aurelia