Winter in Nederland

Ieder jaar laait de discussie op over het wel of niet bijvoeren van de grote grazers in de Oostvaardersplassen. Een discussie die zinloos is. Wie een beetje verstand heeft van de Nederlandse natuur weet dat de Oostvaardersplassen aangelegd is. De grote grazers zijn in dat gebied geplaatst maar het gebied is onder extreme winterse omstandigheden totaal niet geschikt voor de grote grazers. Van origine hebben zij daar namelijk nooit geleefd en kunnen daar ook niet overleven. Zij ondergaan een hongerdood omdat er onvoldoende natuurlijk voedsel is en zij voor de extreme kou geen schuilplekken hebben (open vlaktes). De Oostvaardersplassen is een prachtig stukje natuur maar compleet aangelegd en in alle omstandigheden onder controle van de mens. De mens zal het dier dus een handje moeten helpen, zij kozen voor deze plek dus zal je ook je verantwoording moeten nemen. Mensen die roepen dat het de natuur is, sterven van de kou en honger, die zouden zich wat meer moeten verdiepen in de natuur in Nederland. Dat wat natuurlijk is en wat niet.

Een aantal foto’s van vanochtend staan hieronder. Klikken voor grotere afbeelding.

Nicole

 

Perfectionisme

Soms heb je een bepaald beeld voor ogen. Het beeld van totale perfectionisme waarin het na dagenlang oefenen, snel uit je werk racen, schuiltent snel snel opbouwen en maar wachten en wachten, urenlang in de soms ijskoude luchten en dan ineens…het beeld van totale perfectionisme: er duikt een oranje dame op voor mijn lens. Mijn adem stokt maar ik herpak me snel en schiet precies dat voor mij ene perfecte beeld, onder de juiste perfecte omstandigheden (licht, kleur, winters tafereel).

Zie pagina nieuwe foto’s om de foto te vergroten.

Nicole

IJsvogel 18 feb 2018

Kingfisher’s battle

Het lijkt dit jaar alsof er echt gestreden wordt om de beste visplaatsen/territoria. Door de zachte winters komen er (gelukkig) steeds meer IJsvogels maar wordt ook de concurrentie heftiger. Deze IJsvogel dame is niet mijn vaste IJsvogel van de twee jaren daarvoor maar laat zich de laatste tijd steeds vaker zien. Vandaag lukte het me om ook haar vast te leggen. Het mannetje laat zich ook nog zien maar zeer onregelmatig. Heeft het vrouwtje nu de vispaal veroverd? We weten allemaal dat vrouwen het laatste woord hebben. We zullen het gaan zien.

Nicole

 

Glorend Hollands landschap

Een glorend Hollands landschap strekt zich voor me uit. In een warm magisch gloeiend licht. De laatste zonnestalen van die dag, verzachtend door een dun laagje eerste sneeuw. De aanwezigheid van niets meer dan rust, starende ogen zien leegte, turen in het niets maar verdrinken in de schoonheid. Het ontspant mijn gespannen lichaam en brengt mijn camera dichter naar mijn hart om niet alleen vast te leggen maar ook mee te nemen wat ik zie. Zo reik ik met mijn handen naar het landschap om het moment met me mee te dragen. Ik word intens geraakt door de teleurstelling dat er ook aan zo´n perfect moment als nu weer een eind komt. Het landschap zal blijven maar mijn lichaam moet zich weer losmaken van deze magische plek op de Veluwe. En zo ben ik hier om een jaartje ouder te worden, in het gebied wat mijn ziel liet voelen hoe dichtbij de natuur in mij zit en hoe hard ik haar nodig heb.

-Nicole-

Posbank, Veluwe 09-12-17

 

Blauwe zondag

Vandaag is het blauwe zondag. De zon schijnt, echt heel warm heb ik het alleen niet. Diep in mijn kleding gedoken zit ik opgevouwen in een zelf gebouwde schuilhut. Mijn verstand zegt me: investeer nu eens in een professionele schuilhut. Iets meer comfort is wel gewenst. Mijn handen vouwen zich strak om een mok thee heen. Ik kijk door de zoeker van mijn lens heen en moet moeite doen om rustig te blijven en niet te schreeuwen. Door de camera heen zie ik namelijk een oranje blauw vogeltje zitten.

Hij is er weer! Mijn IJsvogel. Ik vergeet de hele wereld om me heen, ik vergeet mijn zorgen, deze IJsvogel is op dit moment alleen van mij. Mijn enige zorg.

Nicole

 

 

Mijn blauwe vriend

Hij landt op zijn door mensen gecreëerde visplek en kijkt argwanend om hem heen. Iets is er anders en even vliegt hij weg maar keert direct terug naar zijn visplek. Hij ziet mij niet maar weet dat ik er wel ben. Hij besluit de opgestapelde tuinstoelen en houten schot met een gat erin, waar iets zwarts uitsteekt, te negeren. Het geklik van de camera interesseert hem niet, hij heeft namelijk maar één doel: vis.

Ik zit al uren buiten maar de kou vergeet ik wanneer mijn blauwe vriendje arriveert. Zijn kleuren verwarmen me, troosten me zoals altijd. Minutenlang geeft hij onze relatie een echte kans en mag ik zijn mooie lijfje op mijn camera vastleggen.

Wat is hij mooi, mijn kleine blauwe jonge vriend. Bij het zien van de foto’s moet ik bijna huilen. Wat een moment, weer een moment waarop ik weet dat het goed is zo. Wat er ook gebeurt deze IJsvogel brengt mij ondanks zijn ijsblauwe verenkleed juist een warm gevoel.

Nicole

10

 

Kleurenkracht

Twee winters terug, in 2015, verscheen er voor het eerst een IJsvogel (vrouwtje) in mijn tuin. Dagelijks, wel meerdere keren per dag, vissend vanaf mijn palen op het steiger. Met haar kleuren hielp zij mij toen door een hele donkere en zwarte wereld heen. Door haar te bestuderen, haar gedrag, haar ritme, gaf het mij ergens de kracht van het leven en de vechtlust om door te blijven gaan.

Een aantal dagen geleden heb ik een visplek voor de IJsvogel gecreëerd in de hoop dat ze weer naar mijn tuin zou komen. Twee dagen na het plaatsen van de visplek had ik al bezoek! Dit keer van een mannetje, misschien wel haar partner geweest of misschien zelfs wel haar eigen zoon.

Als 11 jarige droomde ik intens van het zien van de IJsvogel. Het was mijn favoriete vogel, toen al en nu alleen maar meer. Als 11 jarige kon ik natuurlijk nooit geloven dat ik nu een tuin heb met IJsvogels. Zo komt een kinderdroom uit en is de IJsvogel voor mij meer dan een vogel, geen kleurenpracht maar kleurenkracht.

Deze foto’s zijn genomen vanuit de bovenverdieping (05-11) terwijl het regende. Volgende stap gaat weer worden: het bouwen van een schuilhut. Zo heb ik vorig jaar al een close up kunnen schieten van dit hele schuwe vogeltje. Meer foto’s volgen dus vast en zeker.

-Voor Els, kleurenkracht-

Nicole

 

Burlende koning

De edelherten bronst. Dit weekend mocht ik daar in de vroege ochtend wederom getuige van zijn. Kroongetuige wel liefst. Het geluid van de burlende koning klinkt al kilometers ver door de bossen. Het geluid scheert langs mijn oren en ik voel het door mijn hele lijf, kippenvel. Een oergeluid wat gemaakt wordt door een oersterk beest.

Hij vecht in de vallei, in de velden voor de vrouwen (hindes). Hij staat daar alleen, te midden van het natte veld. Hij staat te schreeuwen, volle borst vooruit maar trekt geen enkele vrouw aan. De groepen die voorbij lopen zijn al bezet. Zij hebben hun koning al gekozen. De prins reageert direct en rent achter de groep aan. Het mannetje van die groep heeft geen zin in weer een confrontatie en rent direct met zijn vrouwen mee het bos in. Hij staat daar nog steeds midden op dat veld, trotseert net als ons de regen en de kou. De bronst van de edelherten is ongelofelijk fascinerend om te zien. Mijn ziel is weer gevoed.

Uiteindelijk besluiten we te gaan en laten we deze jonge prins achter op het veld. Mogelijk wordt hij nog koning, zo niet dan blijft hij voor mij in ieder geval een mooie prins.

De foto’s onder tonen de prins in de vallei. Heel even kwam hij dichterbij maar door het donkere weer is een scherpe foto niet helemaal gelukt. De dames poseerde wel voor de camera.

Nicole